زبان مردم شدن و جاودانگی زمزمه ها …ارسال شده در تاریخ: آبان ۲۵, ۱۳۸۸ و در ساعت :۱۲:۴۷ ب.ظ

یک نکته ی تاریخی است … هر چند هستند در تاریخ موسیقی معاصر، هنرمندانی که دغدغه ی خویشتن را نسبت به ماوقع سیاسی – اجتماعی زمانه ی خویش با زبان هنر به بازنمایی نشسته اند ، اما تعدد این جماعت در قیاس با کلیت ، اندک است . عارف قزوینی ، قمرالملوک وزیری ، جمال صفوی ،حسام السلطنه مراد ، محمدعلی امیرجاهد ، روح الله خالقی و چندتنی دیگر اندک ، از شاخصان هنرمندانی هستند که کاستی ها و دغدغه های مردم زمانه ی خویشتن را با زبان هنر به بازگویی نشسته اند . اینان هنرمندانی بودند که رسانایی زبان هنر را ، نه در قوالبی صوری چون زیبایی فرم و تکنیک های ظاهری ، نه حتی در قوالب معنوی و حسی معمول و مرسوم می جستند … برای آنان چیزی فراتر از این ها در میانه بود و جالب آن که همین عنصر “فراتر” ، عاملی شد برای مانایی آثاری که بیشتر ما آن ها را می شناسیم و با آنان خوگرفته ایم. اینان هنرمندانی بودند که فراتر از صف بندی ها و صف بندانی که بسا در طول تاریخ ایران آمده و رفته اند ، تنها با نگاهی مهربانانه و دغدغه ای آفرینش گر نسبت به مردمی که دوستشان داشتند ( و مردم آنان را نیز ) ، بی اعتنا به آن که جماعتی را بد آید ، صدای مردم شدند و آوای مردم را سر دادند و همین شد که ماندند و سالیان ، پس از مرگ ظاهریشان ، آوای جاودانگی را زمزمه می کنند.

هرچند که عدم مزین بودن به این خصلت در میان قاطبه ی موسیقی دانان امروز ما ، چالشی چشمگیر به شمار می آمد ، اما برخی از اهالی پاک موسیقی ایران زمین در آزمونی که از چندی پیش آغازیدن گرفت ، هم نوا با مردم و فرای هر چیز و هر کس زبان مردم شدند و خود را سربلند و سرفراز ساختند .. گو این که انتظار می رود که هنرمند موسیقی ما ، بیش از این ارج خود گذارد و وظیفه ی خویش را از سطح “ابزار تولید صوت” به سطوحی فراتر و متناسب با شان و فلسفه ی درونی و ذاتی هنر ارتقاء دهد …. آن گونه باشد که هر هنرمندی “عارفی” باشد این وادی پر درد را و نه آن که انگشت به دندان بگزیم و آن گونه تهی از خویش و شرمسار از خویشتن که نه به کار ما آید ، نه به درد مردم خورد و نه آن که بماند و اثر کند .